Κοιτώντας ψηλά πάνω απ` την είσοδο του σπιτιού, σκαρφαλώνει μαζί με το μάτι μια λεπτομέρεια, από αυτές που ξεφεύγουν της προσοχής πολύ εύκολα… Μια σχεδόν ασήμαντη πρασινωπή πινελιά, έχει στάξει στον τοίχο. Μεγαλωμένη στο χάδι του ανέμου, στις ανταύγειες του γκρι και του άσπρου. Ατενίζει με μια λιτή περήφανη όψη, τους κύκλους που χαράζουν οι περαστικοί, κάτω από την φευγαλέα σκιά του πρεβαζιού. Είναι ένα παιγνίδι με τις σπίθες. Ένα κομμάτι από σπασμένο ξύλινο παιγνίδι. Μια στιγμή …μια λέξη… ένα κλείσιμο απ` το τζάμι, σπρωγμένο απ` τον αέρα… Ασήμαντες λεπτομέρειες, στο περιθώριο μιας βιαστικής «καλημέρας», ένα σπασμένο πρωινό…
