Ξέρω ότι είστε εκεί έξω , σας νιώθω τώρα. Ξέρω ότι φοβάστε , φοβάστε εμάς. Φοβάστε την αλλαγή. Δεν γνωρίζω το μέλλον . δεν ηρθα εδώ για να σας πω πως θα τελειώσει αυτό. Ηρθα εδώ για να σας πω πως θα αρχίσει…
Θα κλείσω το τηλέφωνο και θα δείξω στους ανθρώπους αυτό που δεν θέλετε να δουν. Θα τους δείξω ένα κόσμο χωρίς εσάς. Έναν κόσμο χωρίς νόμους και ελέγχους, χωρίς σύνορα και όρια. Έναν κόσμο όπου όλα είναι δυνατά. Το που θα πάμε μετά είναι μια απόφαση που θα την αφήσω σε εσάς…
Νιο, Ματριχ.
Το τελευταίο διάστημα ένα πράγμα πλανιέται στο μυαλό μου, σαν ένα θραύσμα από βολίδα που δε λέει να βγει, και δε μ αφήνει στιγμή να ησυχάσω. Μήπως η ανθρωπότητα δεν προχωράει στη σωστή κατεύθυνση? Μήπως άθελα της προετοιμάζει το έδαφος για μια νέα μορφή κυριαρχίας, η οποία θα εξαφανίσει οποιαδήποτε μορφή ελευθερίας, που κατακτήθηκε με τόσο κόπο και αίμα? Μήπως αναδύεται μια νέα μορφή απεριόριστης εξουσίας, η Αυτοκρατορία, που θα μεταμορφώσει σταδιακά το κόσμο μας σε μια απεριόριστη πλανητική φυλακή? Σίγουρα έχετε αρχίσει να ανησυχείτε αλλά θα σκέφτεστε… και ποιος διάολε θα σώσει το κόσμο εγώ?…
Κάτι δεν πάει καλά και αυτή η αίσθηση σας κάνει να νιώθετε τύψεις όταν ψηφίζετε, όταν πληρώνετε τους λογαριασμούς σας, και κυρίως όταν βυθίζεστε στη δίνη του καταναλωτισμού. Κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται ικανοποιημένος σε ένα κόσμο που δεν προωθεί το ιδανικό της ελευθερίας στους πολλούς, αλλά αντίθετα διαιωνίζει το μαζικό έλεγχο μέσω νέων, πιο εξελιγμένων μορφών, και πιο περίτεχνων. Παρά την επικράτηση της πολυσυζητημένης πλέον ( και χωρίς ισχύ, Δημοκρατία) και των ατομικών δικαιωμάτων , η ανθρωπότητα συνεχίζει να δίνει την εντύπωση ενός ζαλισμένου κοπαδιού, που κατευθύνεται ναρκωμένο σε ένα πλανητικών διαστάσεων κλουβί! Μια φυλακή για το μυαλό μας.
Θα τελειώσω με μια αγαπημένη μου φράση.
Δε φοβάμαι τίποτα , δε με νοιάζει τίποτα, είμαι ελεύθερος…
Νίκος Καζαντζάκης.
Σπύρος Κερκυραίος.
