ΑΠΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΜΑΓΙΚΕΣ ΜΠΑΛΕΣ… Επεισόδιο Τρίτο – Ο Πλανήτης των Πιθήκων!

Η μια απορία διαδέχεται την άλλη… Χαμός! Να δούμε πότε και πως θα βρεθούν απαντήσεις! Για να περάσουμε στην επόμενη. Ίσως να έχετε δει την ταινία Ο Πλανήτης των Πιθήκων, είτε στην πρώτη της εκδοχή, με τον Τσάρλτον Ήστον στον πρωταγωνιστικό ρόλο, είτε το remake της δεκαετίας μας. Το story ήταν μια υποτιθέμενη καταστροφή του πλανήτη μας, οπότε τα ηνία της κυριαρχίας έχουν περάσει στην κοινωνία των πιθήκων, οι οποίοι και έξυπνοι είναι και μιλούν(!) και κατατρέχουν τους λίγους εναπομείναντες ανθρώπους. Χιμπαντζήδες, ουρακοτάγκοι και κάθε λογής πίθηκοι, οργανώνονται κοινωνικά, με νόμους και ιεραρχία. Μοιάζει εφιαλτικό σαν σενάριο. Η ταινία τα πήγε πολύ καλά σε εισπράξεις, ίσως γιατί φόβισε. Πάμε όμως και στις απορίες που γεννιόνται από δαύτη. Τελικά, ποιος φοβάται ποιόν; Εμείς τους πιθήκους, ή αυτοί εμάς; Μη βιαστείτε να απαντήσετε. Διαβάστε πρώτα τις παραμέτρους. Κατ` αρχάς ποιος είναι ελεύθερος και ποιος όχι! Εγώ όπως το βλέπω, μάλλον οι πίθηκοι γελάνε με την πάρτη μας όταν τους πετάμε τροφή στους ζωολογικούς κήπους! Μπορεί πίσω από τα κάγκελα να βρίσκονται εκείνοι, όμως τα δικά μας τα κελιά αν και πιο άνετα, δεν παύουν να καθορίζουν τα σύνορα της ύπαρξης και της θέλησης μας, μάλιστα σε καθημερινή βάση. Συνεπώς, μήπως κάθε φορά που τους επισκεπτόμαστε, τους δίνουμε την ευκαιρία να διασκεδάσουν; Από την άλλη, πόσο πιο ελεύθεροι είμαστε και πόσο περισσότερες επιλογές έχουμε; Υπάρχει πραγματική ελευθερία; Οι επιλογές ανήκουν πραγματικά σε εμάς; Όταν καταναλώνουμε ένα προϊόν, με βάση την σχετική διαφήμιση του στην τηλεόραση, ποια είναι η δική μας συμβολή στην …επιλογή; Το όνομα της κατασκευάστριας εταιρείας; Το όνομα του προϊόντος; Το χρώμα του περιτυλίγματος; Οι πίθηκοι τουλάχιστον τρώνε μπανάνες και φιστικά, ασχέτως εταιρείας και χώρας προέλευσης! Ούτε η ημερομηνία λήξης πρέπει να τους προβληματίζει! Το να κρέμονται πάνω σε ένα κλαρί, αποτελεί εξαιρετικής ποιότητας ελευθερία. Πάμε και σε εμάς; Ποια είναι τα δικά μας όρια της ελευθερίας; Πολλά τα ερωτηματικά. Και που είσαστε ακόμη. Λέμε ότι μας μιμούνται, μόνο που δεν έχουν το χάρισμα της ομιλίας. Για το πρώτο δεν είμαι σίγουρος αν υφίστανται, καθώς έχω αμφιβολίες για το ποιος μιμείται ποιόν(!), όπως επίσης και για το αν τελικά μιμούμαστε ο ένας τον άλλο, σαν …πίθηκοι, ενώ και για το δεύτερο, έτσι όπως χρησιμοποιούμε αυτό το χάρισμα, δεν είμαι σίγουρος αν καλύτερα είναι να μασάμε! Θέλετε κι άλλα ερωτήματα; Πάμε παρακάτω. Εμείς, οι ηθικοί, προηγμένοι τεχνολογικά, χρησιμοποιούμε τους πιθήκους για να βρούμε τον τρόπο να θεραπεύσουμε νόσους! Επιλέγουμε δηλαδή, να στερήσουμε τη ζωή αυτών των πλασμάτων, στο όνομα της Ιατρικής και της επιστήμης. Τους αιχμαλωτίζουμε από το φυσικό τους περιβάλλον και τους στριμώχνουμε στα εργαστήρια, προσφέροντας τους τον πιο εφιαλτικό θάνατο! Ή δεν είναι έτσι; Αυτή είναι η κακή πλευρά. Υπάρχει και η καλύτερη. Τους φέρνουμε χιλιάδες μίλια μακριά, για να διασκεδάσουν τους απόγονους μας, κλεισμένα σε ένα ζωολογικό κήπο, ή ταλαιπωρώντας τα σε ένα περιοδεύον θίασο(τσίρκο)! Τι ωραία, ε; Τι πολιτισμένα; Το μόνο σίγουρο είναι, πως αν τα καημένα τα θηλαστικά μπορούσαν να καταλάβουν τα τεκταινόμενα στην ταινία που ανέφερα στην αρχή, θα γελούσαν με την καρδιά τους! Μια ταινία, όπου ο άνθρωπος φοβάται τους πιθήκους! Βλέπετε, μόνο στα προκαθορισμένα κινηματογραφικά όνειρα, θα μπορούσαν να αντιστραφούν έτσι οι ρόλοι!

ΑΠΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΜΑΓΙΚΕΣ ΜΠΑΛΕΣ… Επεισόδιο Δεύτερο – Ο Κίπλινγκ στο 2009!

Απορίες, το μυαλό μου βασανίζουνε πολλές…. Πώς να τροποποιούνται στις μέρες μας κάποια αριστουργήματα της ποίησης, άραγε; Με όλο το σεβασμό προς το πρόσωπο του Κίπλινγκ(το Αν είναι από τα αγαπημένα μου ποιήματα), δοκίμασα να φέρω πιο κοντά στο σήμερα το δικό του αριστούργημα, έτσι ούτως ώστε να περιγράφει κάποιες τωρινές καταστάσεις, γνωρίζοντας εκ των πρότερων ότι θα συμβούν δυο τινά. Πρώτον, θα βρει αντίθετους η ιδέα αρκετούς εδώ μέσα και δεύτερον, ίσως έτσι κάποιοι νεότεροι ψάξουν να βρουν ποιος ήταν! Βασικά εντάσσεται στα πλαίσια των προσωπικών μου αποριών, από το μάταιο τούτο κόσμο! Για να δούμε στην πράξη πως διαμορφώνεται το όλο εγχείρημα, λοιπόν:

Αν η οικολογία για σένα είναι η επιστήμη που μιλάει για σπίτια, αν το 2009 ήταν το ίδιο με το 2008, αν το 2008 έμοιαζε πολύ με το 2007, αν το 2007 ήταν φωτοτυπία του 2006, αν μεταξύ του 2006 και του 2005 δεν βρήκες καμία διαφορά, αν ξυπνάς και όλα τα πρωινά έχουν την ίδια εικόνα, αν κοιμάσαι και όλα τα βράδια έχουν το ίδιο χρώμα, αν τα πεζοδρόμια κινούνται κάτω από τα πόδια σου, αν αντί για ελπίδα αναζητάς ταχύτητα στο διαδίκτυο, αν μια παιγνιδομηχανή είναι ικανή να σε κρατήσει μακριά από μια άνοιξη, αν η ιστορία για σένα επαναλαμβάνεται μόνο στα ανούσια τηλεοπτικά σενάρια, αν ένα τέτοιο σενάριο είναι και η δική σου ζωή, η ζωή που περνάει και χάνεται είναι απλά ένα ωραίο τραγούδι που δεν θυμάσαι παρά μονάχα το ρεφρέν, αν βαριέσαι να περιμένεις στην ουρά και την κάνεις πλαγίως, αν μιλάς αλλά δεν ακούς, αν ακούς αλλά δεν θυμάσαι, αν θυμάσαι αλλά ότι θέλεις εσύ, αν το κάπνισμα για σένα πρέπει να απαγορεύεται να απαγορευτεί σε οποιονδήποτε χώρο, αν το τασάκι θεωρείς πως είναι λογικό να το αδειάζεις από το παράθυρο του αυτοκινήτου σου εν κινήσει, αν πιστεύεις ότι όλα τα σκουπίδια είναι ίδια και χωρούν στον ίδιο κάδο, αν αναζητάς το χαμόγελο στα dvd club, αν βλέπεις μόνο ότι χωράει ο νους σου, αν ο νους σου δεν χωράει να δει άλλα, αν περιμένεις το Σαββατοκύριακο για να δεις μπάλα και να εκτονωθείς ξεχνώντας όλα τα άλλα, αν βαρέθηκες να πιστεύεις στα θαύματα και δεν ξέρεις αν αξίζει να σωθείς, αν τραγουδάς αυτά που δίνουν να ακούσεις και ακούς αυτά που σου δίνουν να τραγουδήσεις, αν οι κάθε μορφής τηλεπωλήσεις νομίζεις ότι θα σου δώσουν ποτέ πραγματικές λύσεις, αν οι αποδράσεις γίνονται κατά τη γνώμη σου μόνο στον κινηματογράφο, ή στις …φυλακές, αν θεωρείς απόλαυση τη μεταλλαγμένη μορφή του σήμερα και την καταπίνεις αβασάνιστα, αν για σένα το αύριο είναι πολύ μακριά, αν το 2005 ήταν το ίδιο με το 2004 στα μάτια σου, αν ο πλανήτης πιστεύεις ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα για να γίνεται τόσος ντόρος για τη σωτηρία του, τότε φίλε μου διάβασε λίγο Κίπλινγκ γιατί έχεις πρόβλημα! Ίσως μαζί και πιτυρίδα! Ίσως ακόμα πιο σίγουρο είναι, ότι βρίσκεσαι πολύ μακριά από εικόνες σαν αυτή που ακολουθεί, κι αυτό που σε εμποδίζει είναι ο νους και η φαντασία…