Ένα βίντεο φτιαγμένο με κάποιες από τις στιγμές και τις νότες, έτσι όπως μπλέκονται μεταξύ τους, δίνοντας μας φως και χρώμα από απλά, πολύ απλά καθημερινά διακοσμητικά της ρουτίνας μας… Ανοιξιάτικα αγριολούλουδα, σπαρμένα παντού και ντυμένα με μελωδίες… Πολλές φορές όλα αυτά τα αφήνουμε και περνούν έτσι βιαστικά από μπροστά μας, δίνοντας έμφαση σε μια πιο στυφή και γκρίζα όψη του μικρόκοσμου μας… Κι όμως εδώ βρίσκεται η διαφορά, αυτή που έχει τη δύναμη να απαλύνει τις εικόνες… Μια αισιόδοξη πινελιά που βρίσκεται παντού.
Στα πολύ όμορφα λουλούδια της άνοιξης και οι άγριες ορχιδέες που φυτρώνουν σε ανύποπτα σημεία. Δύσκολο να τις συναντήσεις πια, καθώς ο άνθρωπος μέσα σ`όλα έχει και την κακή συνήθεια να μην αρκείται στην θέα, αλλά να επιχειρεί να την ιδιωτικοποιήσει – οικιοποιηθεί… Έστω κι έτσι, εκείνες εξακολουθούν να φυτρώνουν, να σκορπίζουν την ομορφιά τους και να εξακολουθούν να είναι σπάνιες στα μάτια μας!
Η φύση ντυμένη στα ανοιξιάτικα. Ένα φυσικό χαλί στα χρώματα του πράσινου, απ` αυτά που συντάει κανείς συχνά, αλλά δεν αιχμαλωτίζουν εύκολα το βλέμμα του…
Κοιτώντας ψηλά πάνω απ` την είσοδο του σπιτιού, σκαρφαλώνει μαζί με το μάτι μια λεπτομέρεια, από αυτές που ξεφεύγουν της προσοχής πολύ εύκολα… Μια σχεδόν ασήμαντη πρασινωπή πινελιά, έχει στάξει στον τοίχο. Μεγαλωμένη στο χάδι του ανέμου, στις ανταύγειες του γκρι και του άσπρου. Ατενίζει με μια λιτή περήφανη όψη, τους κύκλους που χαράζουν οι περαστικοί, κάτω από την φευγαλέα σκιά του πρεβαζιού. Είναι ένα παιγνίδι με τις σπίθες. Ένα κομμάτι από σπασμένο ξύλινο παιγνίδι. Μια στιγμή …μια λέξη… ένα κλείσιμο απ` το τζάμι, σπρωγμένο απ` τον αέρα… Ασήμαντες λεπτομέρειες, στο περιθώριο μιας βιαστικής «καλημέρας», ένα σπασμένο πρωινό…
Από ένα απάτητο πλακάκι του πεπρωμένου, βρέθηκα στη διπλανή γειτονιά. Δύο στενά πιο κάτω έτρεξα ατέλειωτες φορές, μέχρι που η κούραση με` φερε στο σκαλοπάτι της εξώπορτας, λίγο πριν ή λίγο μετά τις φωνές των γωνιών. Είχα ξεμακρύνει το βήμα, ακολουθώντας τη φορά του πλήθους, σε δρόμους σα λόγχες βαλμένους στη σειρά. Ότι είχε απομείνει από τα καλοκαίρια του γιασεμιού και τους χειμώνες του μουχλιασμένου υφάσματος στον καναπέ, χωρούσε σε ένα μικρό κουτάκι σπίρτα. Ξύλινο, από τα παλιά. Ένα κλείσιμο των ματιών και είσαι ήδη μακριά – ένα άνοιγμα και στέκεσαι με το βλέμμα στη μεταλλική πινακίδα. Οδός Άρτης. Ένα σοκάκι που ίσα – ίσα χωρούσε να διαβείς. Το μπράτσο ακουμπούσε στον τοίχο και έμοιαζε να θέλει να σε κρατήσει εκεί. Όταν πέρασαν οι εποχές που οι δισταγμοί όριζαν τη θέληση, πήρα φόρα και βγήκα τρέχοντας στο δρόμο. Καθώς γύριζα πίσω, οι βαλίτσες έκρυβαν την είσοδο. Ήταν η μεγάλη έξοδος. Η φυγή και το κροτάλισμα του πλαστικού όπλου, ταρακουνούσαν για καιρό το νου. Το πεπρωμένο όμως και των πεπραγμένων το πέρασμα, φυγείν αδύνατον. Μόνο να ξεφύγεις του χρόνου στο κρυφτό σ` αφήνει, κι αυτό για όσο εκείνος κρίνει απαραίτητο. Μετά, …γλιστράς απαλά στην τσουλήθρα και πέφτεις στο χορταριασμένο κοκκινόχωμα. Πολλά τσαλακωμένα Φθινοπωρινά φύλλα μετά, η βοή της μέλισσας εκείνης που πετάει και μαζεύει τη γύρη από τα λουλούδια της μνήμης, ήρθε ξανά να μου θυμίσει ότι το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ, αν δεν κατέβεις από το καράβι. Κι έτσι, ενώ οι κουρασμένοι μονόδρομοι σταμάτησαν να ξαποστάσουν λαχανιασμένοι, κι οι φωτεινοί σηματοδότες αναβόσβηναν πράσινο της ψιχάλας, το επόμενο άνοιγμα των ματιών είχε την όψη κάτι γνώριμου. Όχι μακρινού. Ούτε και απόλυτα οικείου. Ενός κοντινού κάστρου, ψηλότερου κατά δύο πατώματα, ξύλινα κι αυτά, αλλά δίχως το αποτύπωμα του ποδιού μου πάνω. Η φαρέτρα αδειάζει από λόγια… Πως καταφέρνουμε αλήθεια και επιστρέφουμε εκεί απ` όπου θέλαμε να φύγουμε, είναι ίσως μια ανεξερεύνητη περίπτωση κομματιού γης, από εκείνες που δεν ξαπλώσαμε ποτέ ανάσκελα, για να αγναντέψουμε τα χρώματα του μπλε. Έστω κι έτσι, μ` αυτό το ετεροχρονισμένο φτερούγισμα, κάτι πανέμορφο γυρνά στα κιβώτια μαζί μας. Κάτι από τη χροιά μιας φωνής που έσβησε, χαμένη στους ήχους των ραδιοφώνων, μπερδεμένη στους σταθμούς. Είναι μάλλον το κάλεσμα, σε μια παρτίδα σκάκι που έμεινε στη μέση, ή στην αφήγηση εκείνου του παραμυθιού…
Πρώτο άρθρο σε μια παλιά σελίδα, που αλλάζει ρότα και από τον κόσμο των κόμικς σαλπάρει γι`αυτόν της ζωής, έτσι όπως περνάει από μπροστά μας καθημερινά, με τις μικρές και μεγάλες της ατέλειες, τις στιγμές και τις εικόνες της. Αυτές θα αφηγούμαστε, σαν να ξεφυλίζουμε ένα ημερολόγιο…
Δυο φωτογραφίες από την φετεινή άνοιξη, στολίζουν με την παρουσία τους αυτή την νέα μας γνωριμία. Ταυτόχρονα είναι και οι εικόνες που θα βρείτε στις δύο εσωτερικές κατηγορίες της σελίδας. Για την ώρα είναι μόνον αυτές, αλλά σταδιακά θα τους κάνουν συντροφιά και κείιμενα.
A tenement, a dirty street
Walked and worn by shoeless feet
Inside it’s long and so complete
Watched by a shivering sun
Old eyes in a small child’s face
Watching as the shadows race
Through walls and cracks and leave no trace
And daylight’s brightness shuns
The days of pearly spencer
The race is almost run
Nose pressed hard on frosted glass
Gazing as the swollen mass
On concrete fields where grows no grass
Stumbles blindly on
Iron trees smother the air
But withering they stand and stare
Through eyes that neither know nor care
Where the grass is gone
The days of pearly spencer
The race is almost run
Pearly where’s your milk white skin
What’s that stubble on your chin
It’s buried in the rot gut gin
You played and lost not won
You played a house that can’t be beat
Now look your head’s bowed in defeat
You walked too far along the street
Where only rats can run
The days of pearly spencer
The race is almost run
The days of pearly spencer
The race is almost run
The race is almost run
A tenement, a dirty street
Remember worn and shoeless feet
Remember how you stood to beat
The way your life had gone
So pearly don’t you shed more tears
For those best forgotten years
Those tenements are memories
Of where you’ve risen from
Hard to tell
Or recognize a sign
To see me through
A warning sign
(First the thunder) Satisfied
(Then the storm) If the past it will not lie
(Torn asunder) The future you and I
(In the storm) Get blown away
In a lifetime
In a lifetime
And as the rain it falls
Begin again
Heavy in my heart
As the storm breaks through
Believe the light in you
So the light shines in you
Without color, faded and worn
Torn asunder in the storm
Unless the sound
Save your body’s soul
Unless it disappears
(First the thunder) Selfish storm
(Then the storm) Hold on the inside
(Torn asunder) One life
In the storm
In a lifetime
In a lifetime
In a lifetime
In a lifetime
Νέος μήνας, αυτός που σηματοδοτεί την κυριαρχία της Άνοιξης και μας προετοιμάζει για τις μέρες δίχως θέρμανση. Μια μέρα αφιερωμένη σε αγώνες, απ` αυτούς που κερδίζονται με αίμα και χάνονται στα “χαρτιά”. Μια μέρα με φως και αναμνήσεις. Ανθισμένες πλαγιές και αγριολούλουδα. Πολλά απ` αυτά θα τα δείτε πιο κάτω, με ήχο και εικόνα. Μια ευκαιρία για να ξυπνήσουν όμορφα συναισθήματα και συνθέσεις στο Μαγιάτικο στεφάνι! Καλό μήνα να έχουμε!
ΥΓ
Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στην Κέρκυρα, στο διάστημα 2007 – 2011.
Οι μουσικές ανήκουν στους …τσαρλατάνους του σαν Φρανσίσκο(Charlatans – By Hook By Crook – 1968) και στους συμπολίτες τους Yankee Dollar(City Sidelwaks – 1967). Επιλέχθηκαν γιατί μας φέρνουν στο νου λουλούδια! Πολλά λουλούδια! Παντού στα κεφάλια όλων, σε κείνο το μαγικό καλοκαίρι της αγάπης!
